lunes, 31 de octubre de 2011

O Samain

O Samain e unha festividade de orixe pagán nos paises de orixe celta, tratabase na reprensentación do solstilcio de inverno para eles, onde comezaba un tempo novo despois das boas colleitas pasando o escuro e duro inverno.

Esta festividade levase celebrando fai alo menos 3.000 anos na Europa de raíz celta, chegando incluso a ter unha importantísima reprensentación no novo continente, chegando ata ali gracias os emigrantes irlandeses que a levaron a Estados Unidos, nacendo asi seu famoso Halloween.

E esta unha das celebracións máis antiquisimas dos galegos e unha das millores conservadas o longo dos séculos nos lugares de influenza celta. Seguimos como antaño celebrando que as colleitas xa estan todas recollidas e almacenadas para pasar o duro inverno e asi abandoamos o bo tempo do verán.

Pero o Samain non só era un cambio de estación, senón moito máis, pois nesa noite os espiritus dos antigos defuntos tiñan permiso para voltar o mundo e xuntarse cos seus, deixando asi esa noite fora dos fogares comida e outros bens para estes, ou mesmo tamén para espantalos, tradición que aínda chega a día de hoxe nalgúns lugares da Galiza e aldeas dos redores pertencentes a Leon, Zamora ou Asturies.
Aínda que non fai moitos anos esta celebración pagan estaba en perigo de desaparecer, neste momento esta en recuperación de novo polos galegos. Xa non se recollen tantas colleitas como antaño para a celebración, pero si celebramos o fin do veran e o bo tempo e a entrada do inverno, e mesmo os recordamos os nosos antepasados e acudimos as súas tumbas agora cristiáns en maioria.

Tamén nosos cativos seguen vaciado cabazas (aínda que se cree que antigamente eran nabos, polo menos en Irlanda) e pondolle velas dentro, facendolle a estas caras aterradoras ou amigables que guiaran ou espantaran as almas dos antigos difuntos que nos visitaran nesta noite máxica.

Asi nalgúns lares como Quiroga deixan secar esas mesmas cabazas ata o entroido, para logo usalas como mascaras. Tamén en Ribadabia celebrase nesta noite a famosa "Noite Meiga", onde vistense de pantasmas, trasnos e meigas seus habitantes e o castelo combertese nalgo asi como casa do terror.

Estas só son algunhas das festas máis destacadas desta noite, pero haio moitisimas máis por todo o páis galaico, aldeas, vilas ou cidades celebran unhas millor e outras máis humilde esta máxica noite e fermosa noite, boa noite de Samain a tod@s!!

miércoles, 26 de octubre de 2011

Meteorito que atravesou Galiza de este a oeste o 17 de agosto de 2011

Este meteorito sorprendeu a moitos galegos, entre eles o autor na noitiña do día 17 de agosto caendo en dirección o Atlántico, os que poidemos velo quedamos abraiados coa súa beleza.

Avistamentos: Na Illa da Toxa o 22 de septembro do 2009

lunes, 3 de octubre de 2011

Galaico extrano: rituais dos peregrinos.


Pedras deixadas polos peregrinos a súa chegada a Galiza en O Cebreiro. Para moitos esta e á recta final do camiño polo que queren deixar seu recordo da súa presenza na entrada do pais Galaico.



Nunha das zonas máis máxicas da Galiza, Fisterra, podense atopar moitisimos restos de rituais que a día de hoxe aínda se realizan como en antaño. Estes rituais de orixe pagán, que moitos falan que nun principio tiñan que ver coa fertilidade, agora se comberteron na súa maioria en rituais do fin do camiño de moitos peregrinos. A chegada a Fisterra e o fin do camiño despois de duras e distintas etapas e moitas penas coma a vida mesma, polo que moitos para purificarse queiman nese remoto e máxico "fin do mundo" súas roupas e calzado que ali os levaron para purificarse.

Tablón mundial: Pánico en Misiones: Atacó el "Chupacabras"

De acuerdo a las denuncias de los pueblerinos, una especie de criatura o "algo" extraño mutila y devora sus mejores vacas. El último caso se conoció en un chacra en la colonia de Apóstoles.

Un extraño caso vinculado al célebre Chupacabras se conoció hoy en la colonia de Apóstoles, en una chacra llamada "Tres tranqueras", ubicada casi al límite con la provincia de Corrientes.

Según los pueblerinos, es la tercera vez que el dueño del lugar es víctima del ataque, y siempre se trató de un vacuno. El último hecho, similar al de ahora, ocurrió hace una semana atrás.

En septiembre de 2009 fue la primera vez que sus propietarios observaban asombrados cómo una especie de criatura o "algo" extraño devoraba sus mejores vacas.

De acuerdo a la leyenda -no así para mucha gente- el Chupacabras es una especie de "perro lobo" que ataca animales, desde la zona norte del continente hasta la Patagonia.



La policía investiga el caso con detenimiento. Incluso el propio jefe de la unidad regional VII estuvo en el lugar de los hechos, donde se levantaron huellas. Por ahora, la causa está caratulada como "daños".

Para los médicos veterinarios es un caso extraño y se manejan con cautela a la hora de determinar si se trata del famoso Chupacabras, terror de los ganaderos.

Para los profesionales, resulta llamativo las características del ataque: en todos los casos "la lesión se encuentra en el flanco izquierdo, sin globo ocular, sin lengua, sin esófago, sin tráquea y sin sublingual ni glándula parótida. Otro dato llamativo es que está bien cuereada por la mitad de la cara y sin periostio" .

15 de septiembre de 2012

Interesante, o Castro de Candaz (Chantada)




Estas fotos pertencen a un dos paisaxes máis misteriosos e destruidos pola man do home nesta terra, falamos da Galiza sumerxida, dun deses pobos que como moitos quedaron baixo as augas dos embalses construidos polo capital e os cartos, desaparecendo e perdendose no olvido.

Esa foi a sorte da aldea de Candaz, en Chantada. Este pobo que se atopaba enriba da beira do Miño foi totalmente desaparecido trala construcción da presa de Belesar, que tamén se levou por diánte a vila de Portomarín.

Pero o pobo de Candaz escondia moito máis que un simple pobo, pois baixo o outeiro de lousa no cal se asentaba gardaba restos dun poboado castrexo de antaño. agora ambos pobos baixo o mesmo outeiro desfanse pouco a pouco sumerxidos polas augas embalsadas do Miño, perdidos e desaparecidos xa do tempo.
O unico recordo que queda a vista practicamente deles podese ver soamente nun par de meses o ano cando pola seca as augas do embalse baixan de nivel e deixan a vista as ruinas do pobo de Candaz dominando as beiras do Miño dende o seu outeiro, firme e robusto aínda, Candaz atrae neses meses moitos curiosos a ver o que aínda queda del en pe.

miércoles, 3 de agosto de 2011

Noticias: El primer gallego era de Arbo

Estudos Miñoranos acaba su segunda excavación a orillas del Miño con la localización de más de cien herramientas del Homo Heidelbergensis, que habitó la zona en el Paleolítico

SARA VILA ARBO Piedras que para otros pasarían desapercibidas son para los arqueólogos del Instituto de Estudos Miñoranos verdaderas joyas que revelan datos del pasado. Bañados por el Miño, afloran estos días los tesoros de otro tiempo, en el que los primeros gallegos se fueron asentando en territorios fértiles, como las orillas del Miño en su último tramo. Ahora un equipo de ocho arqueólogos buscan en Arbo las huellas del primer ser humano que pisó Galicia. Se trata de un conjunto herramientas del Paleolítico Inferior con entre 250.000 y 500.000 años de antigüedad que, por iniciativa del Instituto de Estudos Miñoranos, se están recuperando para su estudio. Los recursos son muy limitados y la datación de las herramientas encontradas es difícil cuando el presupuesto es poco. Sin embargo, el yacimiento de O Cabrón, en Arbo, puede ser uno de los lugares de habitación humana más antiguos y mejor conservados del noroeste peninsular.

En julio del año pasado se realizó una primera excavación en la que se encontraron 740 piezas. Un año después, en una segunda excavación que terminó ayer se sacaron en torno a 400 piedras talladas según la tecnología achelense. El ayuntamiento de Arbo financió esta iniciativa con 1.000 euros para sufragar los gastos de transporte y manutención de los arqueólogos voluntarios. Además también cuentan con la colaboración de la Universidade de Vigo y con el Centro Nacional de Evolución Humana de Burgos.

El terreno en el que se encuentran los restos está a pocos metros del cauce del Miño, y los arqueólogos aseguran que por allí pasaba un pequeño arroyo que desembocaba en él. Allí estaría instalada una comunidad de Homo Heidelbergensis, que habitó la zona por entonces.
Los arqueólogos organizaron diversas jornadas de puertas abiertas para explicar a los vecinos como vivían los arbenses hace casi medio millón de años. El sábado también se celebró una charla en el Museo do Viño de Arbo en la que participó el alcalde del municipio, Xavier Simón.

viernes, 22 de julio de 2011

Galaico-Extraño: Aparece un extraño altar con vistas a ría

Aparecen en la cima del monte Outeiro Grande de O Viso restos de un ritual con ofrendas a la fertilidad y al dios egipcio Anubis, junto a cuatro torres de piedras de dos metros de altura

REDONDELA Los visitantes del monte Outeiro Grande, en la parroquia redondelana de O Viso, no salen de su asombro ante las cuatro torres de piedras –de dos metros de altura cada una– levantadas en las inmediaciones de su cima. Pero lo más extraño del caso es un pequeño altar situado a escasos metros de una de las construcciones, en una zona con espectaculares vistas a la ría, donde aparece una estatuilla del dios egipcio Anubis, junto a una figura que simboliza la fertilidad, un cuenco elaborado con medio coco y numerosas velas.

"Nadie se explica su significado, es algo muy raro porque esas torres no se construyen de un día para otro. Además las piedras están recogidas de los alrededores porque se ve la tierra levantada", apunta Daniel Berjano, que acudió al lugar para ver las creaciones después de que una amiga suya las descubriese el pasado domingo mientras daba un paseo por la zona.

El extraño hallazgo despierta curiosidad entre los vecinos de la zona, que desean conocer el origen de los rituales realizados. La ausencia de sacrificios de animales parece descartar que se trate de ritos satánicos o prácticas prohibidas. Todo apunta, como demuestra la presencia de la figura de la maternidad, a una relación de los hechos con una ofrenda a la fertilidad o agradecimientos propios de cultos afroamericanos.

Lo más raro es la estatua de Anubis, representado con una figura humana con cabeza de chacal. Se trata de dios egipcio protector de las necrópolis y patrón de la ultratumba, en donde tenía como tareas la custodia del palacio de Osiris y presidir, junto a Thoth, el pesaje del corazón del difunto, además de velar sobre los ritos de embalsamamiento.
Aunque el hallazgo da pie a todo tipo de especulaciones, lo no se descarta que todo se deba a una broma tras una noche de botellón en el monte.


FONTE SACADA DO FARO DE VIGO A MERCORES 20 DE XULLO DE 2011